Μια από τις πρώτες μου εκθέσεις στο Γυμνάσιο

Απαντώ στον Λευτέρη με μια από τις πρώτες μου εκθέσεις στο Γυμνάσιο.

Θέμα: "Μια ώρα χωρίς μάθημα."

Κανονικά θα είχαμε Ιστορία. Μάλιστα θα γράφαμε* διαγώνισμα. Ήμουν σίγουρη ότι θα έγραφα άσκημα, γιατί ήμουν ταραγμένη. Ανεβήκαμε όλοι στην τάξη και περιμέναμε. Τα παιδιά από μια άλλη τάξη, παίζανε μπάσκετ κάτω στην αυλή και τα μισά παιδιά από εμάς παρακολουθούσαν τον αγώνα. Οι υπόλοιποι ξαναδιαβάζανε το μάθημα. Εγώ ήμουν έξω στον διάδρομο και περίμενα με αγωνία. Ήθελα να διαβάσω Ιστορία αλλά ήξερα πως δεν θα κατάφερνα να μάθω τίποτα. Αυτοί που έβλεπαν τον αγώνα φώναζαν σε κάθε καλή προσπάθεια. Δηλαδή προσπαθούσαν να μην φωνάξουν,  γιατί από στιγμή σε στιγμή θα εμφανιζόταν η καθηγήτρια. Μερικοί έκαναν πλάκες πως έρχεται, όλοι τρέχαμε μέσα και καθόμασταν ήσυχοι σαν πουλάκια, αλλά όταν καταλαβαίναμε ότι μας έκαναν πλάκα, τα κυνηγάγαμε να τους δώσουμε φάπα. Είχε περάσει σχεδόν η μισή ώρα, ο επόπτης είχε έρθει πολλές  φορές για να μας μαλώσει (φυσικά εμείς δεν  διορθωνόμαστε). Τελικά ενώ είχαν μείνει λίγα λεπτά μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι, ο κύριος Γυμνασιάρχης ήρθε για να μας  αναγγείλει το  χαρμόσυνο νέο. Μόλις τελείωσε αυτά που έλεγε ο κ. Γυμνασιάρχης, το κουδούνι χτύπησε κι εμείς γεμάτοι χαρά που χάσαμε το περιβόητο διαγώνισμα, τρέξαμε στην αυλή. Εγώ ήμουν περισσότερο χαρούμενη απ' όλους. Εκείνη την ημέρα δεν είχα διαβάσει.

Σχόλια καθηγήτριας: Προσοχή στην έκφραση και να αποφεύγεις λέξεις όπως "φάπα" κ.α. Η ανάπτυξη δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.


* Μου το είχε διαγράψει και είχε γράψει από πάνω "και περιμέναμε". Οι λοιπές υπογραμμισμένες λέξεις ήταν μάλλον αυτές που έπρεπε να αποφεύγω, όπως και η πρόταση που διέγραψε εντελώς.

Ελισώ