Ένα βιβλίο για το Εργαστήρι

Ρε εσείς είσαστε πολύ καλοί στο γράψιμο!!!

Εγώ μάλλον ποτέ δεν τα κατάφερνα καλά σε αυτόν τον τομέα,

παρόλα αυτά η ιδέα για το βιβλίο είναι εξαιρετική, στο κάτω κάτω ένα μέρος από αυτό που έγινε ο καθένας μας το οφείλει και στο Εργαστήρι.

Η οργάνωση των ομάδων εργασίας φαίνεται καλή ιδέα και θα βοηθήσει πολύ στην διαδικασία, δεν είμαι σίγουρη όμως αν το ζητούμενο είναι οι αναμνήσεις ή η ουσία της διαπαιδαγώγησης μέσα από το μοντέλο που βιώσαμε.

Για μένα παντός αποτελεί μια εμπειρία ζωής που δεν θα άλλαζα.

Ηλέκτρα

Ένα βιβλίο για το Εργαστήρι

Kαλημέρα κι από εμένα! (Λευτέρη, χρόνια πολλά)

 

Κατ'αρχάς θα ήθελα να πω ότι αυτά που έγραψαν μέχρι στιγμής τα παιδιά για το ρόλο που έπαιξε στη ζωή τους το Εργαστήρι, ισχύουν και για μένα. Νομίζω ότι το ίδιο ισχύει και για τους περισσότερους.

 

Θεωρώ επίσης ότι η ιδέα της συγγραφής ενός βιβλίου, το οποίο δεν θα περιορίζεται στη χρηστικότητα ενός λευκώματος, είναι πολύ σωστή.

 

Θα ήθελα όμως να προσθέσω ένα ερώτημα το οποίο θα ήταν χρήσιμο να απαντηθεί, είτε στο βιβλίο είτε κάπου αλλού: Γιατί έκλεισε το Εργαστήρι;

 

Η αξία του Εργαστηριου ήταν η ύπαρξή του, η λειτουργία του. Το Εργαστήρι, σε μια εποχή που αναδυόταν ο νεοπλουτισμός και ο νεοελληνισμός, έπλαθε προσωπικότητες, δημιουργούσε πολίτες με κριτική σκέψη, αναδείκνυε τις ικανότητες του καθενός μέσα από ελεύθερες και δημοκρατικές διαδικασίες. Δυστυχώς, όλοι εμείς αποτελέσαμε τη μειονότητα των παιδιών που έμαθαν να ψάχνουν λίγο περισσότερο τα πράγματα, είτε κάνοντας εργασίες χρησιμοποιώντας πολλές πηγές, είτε συμμετέχοντας στις συνελεύσεις της Δευτέρας (χωρίς δασκάλους), είτε συμμετέχοντας στη διδακτική διαδικασία, είτε αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του καθενός.

 

Τελικά, όμως, η απόπειρα αυτή απέτυχε; Δηλαδή δώσαμε σε 150-200 παιδιά τη δυνατότητα να σκέφτονται και να λειτουργούν διαφορετικά, ακολουθώντας έναν πρότυπο τρόπο εκπαίδευσης-διαπαιδαγώγησης, ο οποίος θα μπορούσε να αποτελέσει το παράδειγμα προς μίμηση και τη λύση σε πολλά από τα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά προβλήματα που ζούμε σήμερα και μετά το παρατήσαμε; Ξέφυγε από τον έλεγχό μας, έγινε κάτι πολύ μεγάλο και τελικά θεωρήσαμε ότι έπρεπε να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια; Απέτυχε η απόπειρα ή αντιθέτως είχε πολύ μεγάλη απήχηση και τελικά δεν ήταν δυνατή η διαχείρισή της; Ήμουν πολύ μικρός τότε για να τα σκεφτώ όλα αυτά, αλλά θεωρούσα τον εαυτό μου ιδιαίτερα τυχερό επειδή η τάξη μου θα ήταν η τελευταία που θα αποφοιτούσε και θα πήγαινε και την καθιερωμένη εκδρομή. Παρ' όλα αυτά, ούτε σήμερα έχω απαντήσεις. 

 

Μήπως θα έπρεπε να ξανανοίξουμε το Εργαστήρι; Μήπως θα έπρεπε εμείς οι απόφοιτοι, να γυρίσουμε πίσω στους δημιουργούς του και να βρούμε έναν τρόπο λειτουργίας του; Μήπως η βοήθεια που τότε έψαχναν θα μπορούσε να τους προσφερθεί μόνο από εμάς που βιώσαμε όλη αυτή την προσπάθεια και από κανέναν άλλον, όσο καλοπροαίρετος κι αν ήταν; Μήπως θα έπρεπε να προσφέρουμε στα παιδιά μας τη δυνατότητα να ζήσουν μια ανάλογη εμπειρία;

 

Τάσος

 

ΥΓ: 

Θοδωρή, "Σχολή Γιαννοπούλου" λεγόταν και τους νικήσαμε 5-0.

Συναντήσεις Ομάδων

Καλησπέρα σας,

Η Σίση μας παραχωρεί τα γραφεία της "Σχεδίας" για τις συναντήσεις των ομάδων που θα δημιουργηθούν για το βιβλίο. 

Την πρωτοβουλία να επικοινωνήσει με τη δασκάλα μας είχε η Ελισώ, την οποία ευχαριστούμε πολύ-πολύ!

Προτείνω, όπως έγραψε και η Νέλλη, να συναντηθούμε μέσα στις γιορτές που υπάρχει περισσότερος διαθέσιμος χρόνος.

Φιλιά

Αντώνης

Ένα βιβλίο για το Εργαστήρι

Καλημέρα,

Ευτυχώς που κάποιος έκανε την αρχή για αν ομαδοποιήσουμε λίγο τις σκέψεις

και τις ιδέες μας.

Πρώτα μερικές σκέψεις μου πάνω στην έκδοση του βιβλίου και όπως και ο Χριστόφορος οργάνωσε τις δικές του σκέψεις θα σας πω εγώ μερικές ιδέες:

Για να πετύχουμε να τυπωθεί κάτι σε χαρτί και CD πρέπει να υπάρχει ισόρροπη ανάπτυξη και των δύο χρήσεων/λειτουργιών του βιβλίου χωρίς να παραγκωνίσουμε καμία και για να γίνει αυτό μπορούμε να φτιάξουμε ένα Βιβλίο σύνθετο - πολυεπίπεδο. Δηλαδή να ορίσουμε ενότητες - θέματα και για κάθε μία να προηγείται (ίσως γραμμένο και με άλλο χρώμα μελάνι) ένα μέρος με εμπειρίες -αναμνήσεις και να ακολουθεί η θεωρητική - εκπαιδευτική - κοινωνιολογική προσέγγιση - ανάλυση. Τέλος ένα τρίτο μέρος σε κάθε θέμα με "συμπεράσματα" που να πατάνε πάλι σε εμάς και τις τωρινές μας εμπειρίες χωρίς να γίνει όμως αυτοβιογραφία του καθενός μας. Αυτά αν θέλουμε να

τυπωθεί αλλιώς υπάρχει και η Internetiκη εκδοχή του βιβλίου σε blog ή site

με τα πάντα μέσα, εμπειρίες, απόψεις φωτο, αναλύσεις κλπ.

Η δουλειά είναι πάρα πολλή και άρα δεν αρκεί μία ομάδα για την έκδοση άλλα

πολλές δηλαδή:

• Ομάδα 1: Σχεδιασμού-Συντονισμού εφαρμογή των κοινά αποφασισμένων σχεδίων και
  συντονισμός των λοιπών ομάδων και συναντήσεων
• Ομάδα 2: Επιμέλεια κειμένων και σύνθεση (ίσως υπό ομάδες για κείμενα
  εμπειριών και θεωρητικών)
• Ομάδα 3: Οργάνωση ψηφιακού υλικού φωτο video και παραγωγή cd
• Ομάδα 3: Design έκδοσης εκτύπωση κλπ.
• Ομάδα 5: Προώθηση εύρεση χορηγών δύκτιο πωλήσεων διανομή.

Κάποιες ομάδες χρειάζονται από την αρχή ενώ κάποιες προς το τέλος. Οι ομάδες

πρέπει να συναντιόνται τακτικά και όλες οι ομάδες μαζί επίσης (ένα μέλος

αντιπρόσωπος είναι αρκετό).

Θα κάνω και την αρχή με μερικές γρήγορες απαντήσεις στα ερωτήματα - σημεία

της Σίσης:

1. Το σχολείο μου τότε ήταν όλος ο κόσμο μου, οι φίλοι, οι φίλοι-δάσκαλοι
   περίμενα κάθε πρωί πότε θα πάω στο σχολείο και στις διακοπές πότε θα γυρίσω
2. Η εμπειρία του τότε με έκανε και νοιώθω μέρος μιας ιδιαίτερης
   "οικογένειας" ή elite μέρος ενός super-"πειράματος" ευτυχισμένων παιδιών -
   ανθρώπων. Το μυαλό και τα αυτιά μου είναι πάντα ανοιχτά για νέες ιδέες
   απόψεις πάντα σεβόμενος τις απόψεις των άλλων. Η δημοκρατία με την
   ουσιαστική της σημασία, όχι του αποκλεισμού της μειοψηφίας άλλα του
   καλύτερου αποτελέσματος για τους πολλούς για όλους, είναι κομμάτι τις
   καθημερινότητας μου.
3. Αυτά που θυμάμαι από το σχολείο είναι πάρα πολλά έτσι τις
   εικόνες/παραδείγματα/εμπειρίες μου θα τις χωρίσω σε υποκατηγορίες:
   
   • Μάθημα αναλαμβάναμε μόνοι μας όποιος ήθελε με όποιον ήθελε την παρουσίαση του μαθήματος της επόμενης στους άλλους π.χ. γεωγραφία αναλαμβάναμε μια χώρα 2-3 άτομα που ετοιμάζαμε μια εργασία για όλους τους άλλους δουλεύαμε στο σπίτι χωρίς να το καταλαβαίνουμε.
   • Παραστάσεις θέατρο μουσική καραγκιόζης εκθέσεις τα ζούσαμε τα διασκεδάζαμε π.χ. Παράσταση με την αρχαία Ρώμη και το φτιάξιμο του σεναρίου για το έργο "Μια νύχτα στην Πόλη" αλλά και η ΕΡΤ 3 (πολύ πρώτου γίνει αυτό το κανάλι)
   • Κατασκευή της καντίνας (την χτίσαμε εμείς με το Νίκο το Δάσκαλο) και λειτουργίας της
   • Διαγωνισμός μαγειρικής αγόρια - κορίτσια
   • Κατασκευή ραδιόφωνου και μαθήματα φωτογραφίας
   • Ποδοσφαιρικός αγώνας εναντίον σχολής "ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΥ"?
   • 5θημερη εκδρομή στην Ακράτα.
   
   
4. Τι με στεναχώρησε: Όταν φεύγαμε για διακοπές ήταν μαύρη μέρα, όταν πήρα
   αποβολή (όλη η ιστορία μέχρι το σχολικό που έφευγε την επόμενη και εγώ δεν
   ήμουνα μέσα), οι πρώτες μέρες στο σχολείο (πήγα στην 3η) μέχρι να ενταχθώ
   στην παρέα, οι δυσκολίες προσαρμογής στην πρώτη τάξης του Γυμνασίου.
5. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δημοκρατικότητας όπως είπα και στο 2. είναι
   αυτό το εγχείρημα το βιβλίο που πάμε να γράψουμε 150 άτομα μαζί. Επίσης
   πρέπει να πω ότι όλα όσα κάναμε, οι συνελεύσεις, τα μαθήματα, οι ομάδες, οι
   δράσεις είχαν πάντα το στοιχείο του χιούμορ και του αυτοσαρκασμού π.χ.
   Πήγαμε στο Ζωγράφο-Τραγουδιστή, σάν σχολείο πρότυπο για ένα γλυκανάλατο
   τηλεοπτικό σόου, και κάναμε μπάχαλο όλο το στούντιο σκίσαμε τα μαξιλάρια
   που βάση σεναρίου έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε για μαξιλαροπόλεμο και γέμισε
   παντού πούπουλα (θυμάμαι ακόμα το γέλιο των φίλων μου).

Ας αρχίσουν οι ... Ιστορίες

Θοδωρής

Ένα βιβλίο για το Εργαστήρι

Καλησπέρα

Ας σκαρώσουμε λοιπόν μια ομάδα ''Μαγειρικής''! Όμως οι αναγνώστες του βιβλίου που θα ''μαγειρέψουμε'' δεν ενδιαφέρονται μόνο για τα συστατικά αλλά και για τη γεύση του ''φαγητού'', πριν αποφασίσουν να το μαγειρέψουν και οι ίδιοι!!! Κι εμείς το θέλουμε αυτό!!! Θέλουμε να είμαστε μεταδοτικοί!!!

Μετά από διαδρομή 40 ετών, νοιώθω κι εγώ την ανάγκη να επικοινωνήσω στο κόσμο την εμπειρία μου από το Εργαστήρι αλλά επίσης νοιώθω πως ο αναγνώστης θα ενδιαφερόταν ακόμη περισσότερο, για το αποτέλεσμα αυτού του τύπου της παιδείας, ως εκ τούτου για την συνέχεια της ζωής των μαθητών του Εργαστηριού. Και έχω την βεβαιότητα πως όλοι μας που μεγαλώσαμε σε ένα τόσο ελεύθερο περιβάλλον, είχαμε ενδιαφέρουσες πορείες.

Είχαμε βλέπετε την τύχη να μας ανοιχτούν τεράστιοι ορίζοντες στα παιδικά μας τότε μυαλά. Και για το λόγο αυτό πιστεύω πως αυτή θα είναι και η μεγάλη δύναμη αυτού του βιβλίου. Θα πρότεινα λοιπόν ως ιδέα να δοθεί από τους δασκάλους πρώτα μια περιεκτική περιγραφή του Εργαστηριού όπως αυτοί την αισθάνονται και στη συνέχεια να δώσουμε όλοι μας συνέντευξη σε κάποιον πεπειραμένο δημοσιογράφο - βιογράφο (εύχομαι να υπάρχει κάποιος αναμεταξύ μας) και να αφήσουμε τη ροή του κειμένου ελεύθερη έτσι ώστε να μην επιβληθούμε στον αναγνώστη αλλά να τον αφήσουμε χαλαρό να συμπεράνει.

Για μένα είσαστε όλοι κάτι σαν αδέλφια αφού βγήκαμε όλοι από μια τόσο ξεχωριστή οικογένεια γιατί εγώ το Εργαστήρι έτσι το αντιλαμβάνομαι. Είμαι και σίγουρη πως θα διαπρέψουμε για ακόμη μια φορά!

Πολλά φιλιά σε όλους σας από την Κρήτη!!!
 
Μαρία Φιωτάκη

Ένα βιβλίο για το Εργαστήρι

Καλησπέρα,

Χαίρομαι πάρα πολύ που θα ξεκινήσει επιτέλους αυτό το βιβλίο κυρίως γιατί μιλάω στα παιδιά μου για το Εργαστήρι και νομίζουν ότι είναι απλά κάποιο παραμύθι που επινόησα. Δεν πιστεύουν πραγματικά ότι υπήρξε. Κι έχει ιδιαίτερη σημασία να εκδοθεί σήμερα αυτό το βιβλίο γιατί παιδιά, δάσκαλοι και γονείς εγκλωβιζόμαστε ολοένα και περισσότερο σε ένα ανούσιο εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο είναι πολύ πιο εντατικοποιημένο και καταπιεστικό από αυτό που θυμόμαστε όταν ήμασταν παιδιά. 

Γενικά θα με ενδιέφερε να μαζέψω υλικό και να δουλέψω για την έκδοση και θα πρότεινα ίσως να φτιαχτεί μια ομάδα έκδοσης που θα περιλαμβάνει και δασκάλους και παιδιά που θα αναλάβουν την συλλογή των κειμένων ( είναι πιο εργαστηριακό να κάνουμε την έκδοση συλλογικά). 

Μου άρεσαν πολύ οι προβληματισμοί του Χριστόφορου. Και νομίζω ότι θέτει τα ζητήματα πολύ σωστά. Κατά τη γνώμη μου μια υπερβολικά νοσταλγική ματιά στο Εργαστήρι, κάτι σαν λεύκωμα, θα το κάνει να μοιάζει με κάτι πεθαμένο και κουραστικό.

Πρέπει να είναι κάτι ζωντανό και να μην περιορίζεται μόνο στις ωραίες αναμνήσεις που έχουμε όλοι. Κι εμένα είναι το Εργαστήρι βασικό κομμάτι της ζωής μου, όπως λέει κι ο Λευτέρης, και ακόμα και τώρα μου δίνει ώθηση να κάνω δημιουργικά πράγματα. Αλλά δεν ήταν πάντοτε κάτι θετικό. Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να προσαρμοστώ στο "κανονικό" εκπαιδευτικό σύστημα. Πέρασα χρόνια μεγάλης ταλαιπωρίας και στεναχώρια στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Σχεδόν πίστευα ότι δεν θα τέλειωνε ποτέ αυτό το μαρτύριο κι ακόμα σήμερα περνάω μεγάλη φρίκη με το εκπαιδευτικό σύστημα που το ξαναζώ μέσα από τα παιδιά μου.   Και νομίζω ότι κι αυτό πρέπει να το σκεφτούμε με την έννοια ότι ξεκίνησε κάτι στο Εργαστήρι που έμεινε ανολοκλήρωτο για πολλούς από εμάς και κατά κάποιο τρόπο πάντα το ψάχνουμε αλλά ποτέ δεν το βρίσκουμε.
 

Νέλλη Καμπούρη

Ένα βιβλίο για το Εργαστήρι

Καλημέρα σέ  όλους/-ες,

Ως απόφοιτος, σχεδιαστής και άνθρωπος(!), θα ήθελα να παραθέσω κάποιες σκέψεις. Συγγνώμη εαν μακρυγορώ...

ΣΤΟΧΟΣ

Πιστεύω πως εξ΄αρχης πρέπει να ορισθεί ο στόχος της προσπάθειας και το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε και άρα η ραχοκοκαλια του εγχειρήματος.

Πολύ αδρα, βλέπω δύο βασικές χρήσεις/λειτουργίες:

1. Ενα πακέτο αναμνήσεων για τα παιδιά, τους δασκάλους και τους γονείς
2. Μια κριτική αποτίμηση του "πειράματος" απο εκπαιδευτικούς (τους δασκάλους μας ή και άλλους), μέσα σε ένα ιστορικό πλαίσιο (τι συνέβαινε παράλληλα στην Ελλάδα). Έτσι, πέραν του "αναμνηστικού λευκώματος", το βιβλίο αυτό μπορεί να αποτελέσει και ένα εργαλείο για τους ακαδημαικούς της εκπαίδευσης, αλλά και των κοινωνιολόγων που κάποτε ισως μελετήσουν την ενδιαφέρουσα περίοδο της μεταπολίτευσης.

Ισως είναι προφανές απο τον τρόπο που γράφω πως θεωρώ την πρώτη περίπτωση μάλλον ελλειπή, και βρίσκω περισσότερο ενδιαφέρουσα τη δεύτερη. Απο την ιστορία της ποδιάς (δεν φορουσαμε), της προσευχής (???), της έλλειψης κουδουνιού και όλων των άλλων μικρών - αλλά πολύ σημαντικών - χαρακτηριστικών της οργάνωσης του σχολείου αυτου, έως και των σημαντικών χαρακτηριστικων: η γενική συνέλευση, οι "ομάδες", η διεισδυση της πολιτικης, τα επαναστατικα τραγούδια, το "συμμετοχικό" μάθημα όπου οι μαθητές παρήγαγαν το περιεχόμενο (κατι που πολλά χρόναι αργότερα επιχειρήθηκε σε μεγάλη κλίμακα σε άλλα σχολεία και δη τα δημόσια), και άλλα πολλά. Το σχολείο αυτό ήταν μοναδικό και αυτό πρέπει να καταγραφεί! Ακόμη και το επιλεχθέν κτήριο, η διαρρύθμιση των τάξεων, τα έπιπλα (δεν ήταν πραγματικά θρανία).... σηκώνουν κουβέντα (καποιος αρχιτέκτονας στην παρέα να το σκεφτεί???).

ΘΕΩΡΙΑ

Φυσικά, δεν πρέπει να λέιψει και μια εκτενής αναφορά/αποτίμηση στο Πρασινο σχολείο - ή τέλως πάντων να περιγραφεί απο τους δασκάλους (σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο) η θεωρία, η μεθοδολογία και οι αρχές λειτουργίας. Γεγονός έιναι πως τότε ήσασταν όλοι νεώτατοι (και εμείς νιανιαρα), και ίσως οι αποφάσεις σας να βγήκαν διαισθητικά ή ακόμη και τυχαία. Όμως 25-30 χρόνια αργότερα, η αντίληψη σας διαφαίνεται ξεκάθαρα - πως την αποτιμάτε σήμερα? Τι πιστεύατε τότε?

ΟΙ ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ

Βεβαίως, και για να μην ξεχνάμε και τη δημοκρατία και τα σχετικά, στα κείμενα πρέπει να έχουμε και τοποθετήσεις απο τους αποφοίτους (οι ερωτήσεις που λάβαμε απο τη Σισυ). Πολύ ορθά, πρέπει να έχουμε την πλήρη ανάπτυξη της πλευράς των (ενηλίκων, πλέον) αποφοίτων. Το κομμάτι αυτό έιναι πολύ σημαντικό, αλλά δεν το αναπτύσσω, μιας και όλοι μας θα έχουμε κάτι να πούμε.

Πάμε στις πιο μύχιες σκέψεις μου...

ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ (!)

Τριβελίζομαι απο την ιδια την ιδέα της ιδιωτικής εκπαίδευσης: το εργαστήρι ήταν "ιδιωτικό" - όχι δημόσιο. Στη μετέπειτα ζωή μου, αντιμετώπισα μια συγκεκριμένη αντίληψη απο συμμαθητές μου και λοιπους στο γεγονός οτι είχα φοιτήσει σε ένα "ιδιωτικο" - κοινωνικά και πρακτικά, το γεγονός αυτό είχε μια σημασία. Πρέπει να το συζητήσουμε? Πρέπει να εξηγήσουμε? (ΟΧΙ να απολογηθεί κάποιος, να συζητήσουμε). Γιατι ήταν ιδιωτικό το Εργαστήρι? Ποιοι μπορουσαν να στείλουν τα παιδιά τους εκεί? Ποιοι τελικά τα έστειλαν? Γιατι οι ιδέες σας δεν μπολιασαν τη δημόσια εκπαιδευση τοτε?

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το πολιτικό ζήτημα είναι κεντρικό στοιχείο της ιστορίας αυτής. Μέσα στο έντονα φορτισμένο πολιτικό κλιμα της εποχής - οι εκλογές μέσα στην τάξη (με πραγματικά κόμματα, παρακαλω)  - έως τις τοποθετήσεις των δασκάλων.... Το κάνουμε γαργάρα? Το αναφέρουμε? χμμμμμ....

ΤΟ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (!) ΚΑΙ Η (ΛΕΓΟΜΕΝΗ) ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Οκ, ίσως ξεφέυγω λιγο εδω. ΟΜΩΣ, κάποιες απο τις προκλήσεις του παρόντος ίσως μπορουν να απαντηθούν απο το πείραμα αυτό. Πως θα είχε λειτουργήσει το σχολείο αυτο εάν είχαμε και 15% παιδιά μεταναστών? Οι μεγαλύτεροι τι λέτε? Μπορούμε να βρούμε χρήσιμα στοιχεία? Μήπως λεώ απλά αρλουμπες και δεν...?

ΜΙΛΩΝΤΑΣ (ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ) ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ

Απο την προσωπική μου σκοπιά, το σχολείο αυτό με επηρέασε βαθύτατα και σας χρωστάω πολλά. Θεωρώ πως η ιστορία δεν πρέπει να ξεχαστεί και το θεωρητικό του κομμάτι πρέπει να καταγραφεί προς χρήση τρίτων. Ειδικά δε σε μία περίοδο οπου το τριπάκι (sic) της μεταπολιτευτικής πραγματικότητας αποδεινύεται εφιαλτικό για το σύνολο της κοινωνίας, εφαρμοσμένες ιδέες του παρελθόντος (δηλαδή πραγματικά πειράματα ή "μελέτες περίπτωσης", για τους επιστήμονες) μπορούν ίσως να προσφέρουν κάτι.

Φυσικά το όλο εγχείρημα δεν ήταν τέλειο - και για είναι ακόμη πιο χρήσιμο το βιβλίο, καλό θα ήταν να συμπεριληφθεί και μια κριτική θεώρηση του (υποβόσκει στην ερώτηση 4 της Σισυς)...

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ

Όπως είχα αναφέρει και στη συγκέντρωση, προσφέρω το γραφείο μου να σχεδιάσει το βιβλίο αυτό - ή (αν μη τι άλλο) να βοηθήσουμε όπως μπορούμε. Κατι γκρίνιες του τυπου "πολλα εγω ακούστηκαν", δεν με αφορουν. Όταν εννοώ προσφέρω, εννοώ αφιλοκερδώς - με μόνη παράκληση να μην μου έρθει ενας τεράστιος όγκος πληροφορίας (κείμενα, φωτο, κλπ) με πολυ μικρό χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης!

Φυσικά, μπορουμε να τα ξεχάσουμε ολα αυτά, και να φτιάξουμε ενα πολύ όμορφο λεύκωμα. Ισως είναι πιο λογικο.... οι σκέψεις σας?

Οκ, σταματώ εδω....

Φιλιά σε όλους/όλες τους συμμαθητές και μή, δασκάλους και λοιπούς!

Χριστόφορος Μπρέλλης

___________________________

antidot design studio
product and graphic design
strategic and brand design
interactive and new media
___________________________

180 Harilaou Trikoupi street
Athens 11472 Greecetel/fax: +30 210 6410373
mob: +30 6944 858585

chris@antidot.gr 

http://www.antidot.gr

Ένα βιβλίο για το Εργαστήρι

Παιδάκια μου καλά, για να μην ξεχάσουμε την υπόσχεση που δώσαμε: Ένα βιβλίο για το Εργαστήρι, σας στέλνω κάποιες ερωτήσεις που θα ήταν ωραίο, αν τις απαντούσατε , να αποτελέσουν τον βασικό κορμό του βιβλίου. 

Βέβαια περιμένω από εσάς κι άλλες φρέσκιες ιδέες που μπορεί να ανατρέψουν αυτό που έχω στο μυαλό μου. Πρώτα απ’ όλα η Δημιουργικότητα και η Δημοκρατία. 

Ερωτήσεις για το βιβλίο

1.Τι σήμαινε για μένα το σχολείο τότε
2.Τι σημαίνει για μένα τώρα η εμπειρία του τότε
3.Κάτι που θυμάμαι από το Εργαστήρι μ’ ευχαρίστηση
4.Κάτι που θυμάμαι να με είχε στεναχωρήσει
5.Τι άλλο θα ήθελα να πω 

 Πολλά φιλιά σε όλους, και περιμένω από εσάς. 

Σίση 

"Σχεδία"

Κέντρο Παιδαγωγικής & Καλλιτεχνικής Επιμόρφωσης

Θεμιστοκλέους 27

10677 Αθήνα

Τηλ./Φαξ: 210 32 18 590

schedia@otenet.gr

vsvafeas@otenet.gr

www.schedia-art.gr