Στην πρώτη δημοτικού πήγα σε ένα ιδιωτικό σχολείο που λεγόταν Μουτζουρίδου! Έχω τις χειρότερες αναμνήσεις απ' αυτό διότι ήταν πολύ αυστηρό σχολείο και μάλιστα σε ανούσια πράγματα! Φοράγαμε ποδιά και κορδέλα στα μαλλιά απαραιτήτως, όπου μια φορά ξέχασα να βάλω κορδέλα και η δασκάλα μου με έδειρε στο χέρι με τον χάρακα! Πήγα στεναχωρημένη στο σπίτι και είπα στους γονείς μου το γεγονός! Ευτυχώς οι δικοί μου, αρκετά ανοιχτόμυαλοι, εκνευρίστηκαν πολύ και κινητοποιήθηκαν να βρουν άλλο σχολείο, αφού συχνά έβλεπαν ότι δεν ήμουνα χαρούμενη!
Ακολούθησε ένα μεσημεριανό οικογενειακό τραπέζι όπου καλεσμένη (για καλή μου τύχη) ήταν η Σοφία η δασκάλα (η οποία είναι ξαδέρφη του μπαμπά μου)! Κουβέντιαζαν, λοιπόν, με την μαμά μου για την παιδεία και αναφέρθηκε στο Εργαστήρι όπου ήδη εργαζόταν. Αφού της είπε τα τόσο καλά λόγια για το σχολείο αυτό, η μαμά μου ενθουσιάστηκε και της είπε να με γράψει επειγόντως! Περιμέναμε λοιπόν με αγωνία απάντηση από την Σοφία να μας πει το οκ, διότι ήταν περιορισμένος ο αριθμός των παιδιών που γραφόντουσαν και έπρεπε να ρωτήσει αν υπάρχει θέση! Ευτυχώς, υπήρχε τελικά θέση κι έτσι στην δευτέρα δημοτικού βρέθηκα στο Εργαστήρι!!!
Τι να πρωτογράψω για το Εργαστήρι... Είναι τόσα πολλά....!!! Η κάθε μέρα εκεί ήταν παράδεισος... Κάθε πρωί ξεκίναγα για το σχολείο με τόση χαρά...!!! Με τούς συμμαθητές μου δέθηκα πολύ γρήγορα, καθώς και με την Ιωάννα που ήταν η πρώτη μου δασκάλα!!! Άλλαξε τελείως η ψυχολογία μου και γύρναγα στο σπίτι τόσο ενθουσιασμένη...! Δεν υπήρχαν ποδιές και κορδέλες στα μαλλιά, φοράγαμε ότι θέλαμε, δεν υπήρχε κουδούνι και συγκεκριμένος χρόνος για το κάθε διάλειμμα, μιλάγαμε στον ενικό αριθμό στους δασκάλους, πράγμα που μας έκανε να τους αισθανόμαστε πολύ "κοντά" μας (ο πληθυντικός πιστεύω πως κρατάει σε απόσταση τους ανθρώπους)! Ήταν πολύ νέοι σε ηλικία, που κι αυτό είχε την ομορφιά του, καθώς και τόσο ανοιχτόμυαλοι και φιλικοί, που οι ώρες που μοιραζόμασταν μαζί τους είχαν πολύ ενδιαφέρον!
Λειτουργούσαμε πολύ σαν ομάδα, αλλά παράλληλα και ο καθένας μόνος του εκεί που χρειαζόταν! Καθημερινά είχαμε καινούργια ερεθίσματα... που μας κάνανε πολύ δημιουργικούς! Δεν θα ξεχάσω τις ώρες που συνθέταμε μουσική με την Ελένη την Κεραμέα (την δασκάλα της μουσικής), τα ξυλόφωνα, τα μεταλλόφωνα, τις φλογέρες, που άλλα παιδιά στην ηλικία μας ούτε καν ξέρανε την ύπαρξή τους! Το Χημείο, τον πολύγραφο, τα τραπεζάκια μας που ήταν τόσο διαφορετικά απο τα παραδοσιακά θρανία, τα ντουλαπάκια που βάζαμε τα βιβλία μας, που ήταν ξύλινα και τα είχαμε ζωγραφίσει, το ποδόσφαιρο που ήταν αφορμή να δεθούμε και με παιδιά άλλων τάξεων. Την Αγγελική που μας έκανε Αγγλικά μαθαίνοντας μας τραγούδια των Beatles! Κάθε μέρα στο Εργαστήρι ήταν μοναδική με καινούργιες εμπειρίες που έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μου!
Με τον δάσκαλο που δεθήκαμε περισσότερο ήταν ο Στάθης (διότι τον είχαμε δύο συνεχόμενες χρονιές στην Τετάρτη και Πέμπτη δημοτικού). Στην αρχή του βγάλαμε την πίστη με την τεμπελιά μας, αλλά και γιατί είμασταν πολύ αντιδραστικοί! Στην πορεία όμως, τον λατρέψαμε και μας λάτρεψε κι εκείνος! Μας έμαθε τόσα πολλά πράγματα.. Τι να πρωτοθυμηθώ και τι να πρωτογράψω… Τους περιπάτους στο βουνό, που μας μάθαινε τις λατινικές ονομασίες των φυτών, το κρασί που φτιάξαμε μόνοι μας, ξεκινώντας από το πάτημα των σταφυλιών και καταλήγοντας να βάλουμε τον μούστο σε μπουκάλια! Δυο φορές την εβδομάδα γράφαμε τις παρατηρήσεις μας, αφού πρώτα δοκιμάζαμε όλοι για να δούμε την εξέλιξή του και όταν πια μετά απο καιρό ήταν έτοιμο, ο Στάθης μας έκανε έκπληξη διοργάνωνοντας ένα παρτάκι στην τάξη με φαγητά και μουσική για να πιούμε το κρασί μας! Το θεατρικό του Καραγκιόζη που παρουσιάσαμε στο τέλος της σχολικής χρονιάς, που αρχικά βαριόμασταν να ασχοληθούμε με το ο,τιδήποτε και τελικά ταυτιστήκαμε τόσο πολύ όλοι με τους ρόλους μας, που καταλήξαμε να αυτοσχεδιάσουμε και να ενθουσιάσουμε τόσο τους γονείς μας όσο και τους δασκάλους! Και βέβαια την περιβόητη εκδρομή στις Σπέτσες στο σπίτι της Ιωάννας της συμμαθήτριάς μας, που οργανώσαμε μόνοι μας, η οποία έχει αφήσει ιστορία γιατί περάσαμε αξέχαστα, αλλά και επειδή ήταν εντελώς απρόβλεπτη (διότι σύμφωνα με τίς αρχές του σχολείου, εκδρομή πήγαιναν μόνο τα παιδιά της Έκτης τάξης στό τέλος της σχολικής χρονιάς).
Μπορώ να μιλάω ατελείωτες μέρες για το Εργαστήρι... Νοιώθω πολύ τυχερή και υπερήφανη που πήγα σ'αυτό το "διαφορετικό" σχολείο το οποίο είναι ένα μοναδικό κομμάτι της ζωής μου και του εαυτού μου!
Το Εργαστήρι ήταν το δεύτερο σπίτι μας, η δεύτερη οικογένειά μας κι αυτό γιατί η επιτυχία των δασκάλων ήταν πως πρώτα απ' όλα ενδιαφερόντουσαν για το τι πρέπει να κάνουνε έτσι ώστε να είμαστε χαρούμενοι και δευτερεύουσα σημασία είχε το να μάθουμε γράμματα! Και ακριβώς γι' αυτό, μάθαμε πολύ περισσότερα από άλλα παιδιά που απλά έμαθαν παπαγαλία την προγραμματισμένη ύλη μέσα από καταπίεση!
Ναι ήταν επιτυχία τους αυτό και το τονίζω!
Επίσης κατάφεραν να βάζουν τα όρια τους εκεί που χρειαζόταν, έτσι ώστε αυτό μας έκανε να αισθανόμαστε και την απαραίτητη ασφάλεια που αναμφισβήτητα χρειαζόμασταν!
Δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάτι που να με στεναχώρησε στο Εργαστήρι! Το μόνο που θυμάμαι είναι μια χαρακτηριστική τούμπα που είχα φάει, παίζοντας κυνηγητό με τους συμμαθητές μου! Με κυνηγούσε ο Λευτέρης (ο γρηγορότερος της τάξης, ίσως και του σχολείου) και έβαλα τα δυνατά μου έτσι ώστε να τρέξω όσο γρηγορότερα μπορούσα για να του ξεφύγω. Γλύτωσα από τον Λευτέρη, αλλά δεν γλύτωσα από τα ράμματα στο κεφάλι που έκανα στο Ασκληπιείο Βούλας! Αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε οποιοδήποτε σχολείο φυσικά, αλλά το αναφέρω διότι δεν νομίζω να υπάρχει κάτι άλλο που να με στεναχώρησε σε όλη την διάρκεια του δημοτικού σχολείου!
Πολλές φορές θυμάμαι, ανυπομονούσα να τελειώσει το Σαββατοκύριακο για να έρθει η Δευτέρα να πάω σχολείο! Τι πιο ωραίο από το να πηγαίνεις κάθε μέρα με τόση χαρά στο σχολείο, στο οποίο αφιερώνεις περισσότερη από τη μισή σου μέρα για τόσα συνεχόμενα χρόνια! Το χαστούκι το μεγάλο το έφαγα όταν πήγα στο Γυμνάσιο, όπου αντιθέτως τις περισσότερες μέρες πήγαινα με το ζόρι και ανυπομονούσα να έρθουν τα Σαββατοκύριακα και οι Αργίες! Ακόμα και οι φιλίες που δημιούργησα στο Γυμνάσιο, δεν είχαν καμμία σχέση! Δεν τις υποτιμώ, αλλά σίγουρα δεν είχαν ουδέποτε την "μαγεία" που έχουν αυτές που διαμορφώθηκαν στο Εργαστήρι! Πιστεύω πως υπήρχε και υπάρχει πολύ αγνή αγάπη, χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας!
Νοιώθω πολύ συχνά την ανάγκη να μιλήσω σε φίλους και γνωστούς μου για το Εργαστήρι και πολύ συχνά με ρωτάνε να τους πω πράγματα και εμπειρίες για το τι ήταν το Εργαστήρι! Πάντα έχω την αίσθηση ότι όσο και να τους μιλάω, ότι και να τους λέω, ποτέ δεν θα καταλάβουν αυτό που ήταν πραγματικά το Εργαστήρι και τι ακριβώς σήμαινε και σημαίνει για μένα! Και βέβαια αυτό είναι πολύ φυσιολογικό, πως να έχω τέτοια απαίτηση αφού δεν έχουν βιώματα από το σχολειό αυτό! Στο μυαλό μου έχω ταυτίσει αρκετά το Εργαστήρι με το έργο το κινηματογραφικό “Ο κύκλος των χαμένων ποιητών” με τον Robbing Williams, οπότε αυτό το αναφέρω πολύ συχνά για να τους βάλω έστω και λίγο στο "κλίμα"!
Σίγουρα το Εργαστήρι δεν έγινε μόνο για να περάσουμε καλά όσοι είχαμε την τύχη να πάμε, αλλά για να αλλάξει έστω και λίγο ο κόσμος (όπως είπε και η Σίση στο πρόσφατο reunion). O κόσμος βέβαια δεν αλλάζει τόσο εύκολα, αντιθέτως πολύ δύσκολα θα έλεγα, αλλά ο καθένας από μας όλο και κάτι έχει κάνει με την σειρά του... έχει βάλει το λιθαράκι του... κι αυτό το θεωρώ πρόοδο!!!
14/3/2011
Λένα Δαλακίδη
